กลางเดือนมีนาคมวันสิ้นปีการศึกษา พี่ๆ ชั้น ป.6 เพิ่งจบจากไปนักเรียนชั้นอื่นก็ปิดเรียน โต๊ะเรียนว่างเปล่าห้องเรียนก็เงียบเหงาความเงียบได้กลืนกินทุกอย่างในโรงเรียน เหมือนโลกได้หยุดหายใจลงชั่วขณะแต่ความเงียบก็ไม่อาจทนอยู่นาน
เมื่อยอดอ่อนของต้นจานได้ผลิออก ดอกอินทนิลก็ค่อยๆ แย้มบานเช่นกันฉับพลันนั้นบทเพลงอันเพราะพริ้งจากการขับขานของจักจั่นเรไรก็ดังระงมวันนี้ ....ไม่ใช่การจากลาแต่เป็นวันแห่งฤดูกาลใหม่ที่กำลังเริ่มต้นเธอเป็นความหวังเพราะเธอคือเมล็ดพันธุ์ของวันพรุ่ง
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น